Duurzame Ontwikkelingsdoelen

In september 2015 onderschreven 193 lidstaten van de VN unaniem de Sustainable Development Goals – Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen, die het kader vormen voor duurzame menselijke ontwikkeling tot 2030.

De Millenniumdoelstellingen brachten nog niet voor iedereen verbetering - DR Congo (Bunia) © Nick Hannes

De ‘Post-2015-Ontwikkelingsagenda’ en de daarbij horende Sustainable Development Goals kwamen tot stand nadat de Rio +20-top in 2012 besloot de agenda voor duurzame ontwikkeling en armoedebestrijding te bundelen tot één geheel.

Het document 'Transforming our world: the 2030 agenda for sustainable development' bundelt 17 doelstellingen met 169 targets.  De tekst wordt algemeen als sterk bevonden en  het minste wat men kan zeggen is dat bedoelingen prima zijn: indien we er met de wereldgemeenschap in slagen dit waar te maken, dan zal de aarde en haar bewoners er in 2030 inderdaad veel beter aan toe zijn dan vandaag.  De ambitie bestaat er immers in een transitie naar een duurzame samenleving te realiseren waarin alle armoede verbannen is, waarin iedereen het beter heeft en waar de grenzen gerespecteerd worden van wat de planeet aarde ons als bewoners kan leveren.

Sterk aan deze Verklaring is ook dat ze de vrucht is van een langdurig en wereldwijd consultatieproces: iedereen die dat wilde kon tussen eind 2012 en eind 2014 een bijdrage leveren.  In 2015 onderhandelden de lidstaten  over de verzamelde ideeën en standpunten van de Open Working Group met het einddocument als resultaat. Dit werd unaniem goedgekeurd.

Deze agenda mag niet gezien worden als de opvolger van de Millenniumverklaring en de Millenniumdoelstellingen (MDG’s) die hoofdzakelijk armoedebestrijding als doel hadden. De SDG-agenda is universeel en heeft de ambitie om ongelijkheden weg te willen werken: de agenda is voor elk land en binnen elk land.  Men wil ook iedereen aan boord hebben van een duurzame en welvarende samenleving: het is een inclusieve agenda.  Ieder land en iedereen zal moeten meewerken, en iedereen zal ook moeten meefinancieren. 

Omdat de 17 doelen,  die onverdeelbaar moeten uitgevoerd worden, een moeilijke communicatieve oefening vormen voor een breed publiek, bundelt men in het voorwoord de ambities rond 5 P’s.  De klassieke 3 P’s van duurzame ontwikkeling People, Planet en Prosperity (opvallend  is gekozen voor prosperity of welvaart i.p.v. Profit), aangevuld met de P’s van Peace en Partnership.

De achillespezen van deze agenda zijn ongetwijfeld de P’s van Peace en  Partnerschap in combinatie met de F van financiering.  Indien grote delen van de wereld verscheurd blijven door oorlogen en conflicten met alle gevolgen van dien, heeft deze agenda weinig slaagkans. Voor de financiering van deze agenda kijkt men naar een partnerschap tussen iedereen: zowel ontwikkelde landen, groeilanden als ontwikkelingslanden moeten bijdragen vanuit publieke budgetten die verzameld worden via belastingen en taksen. Ook ten aanzien van de private sector koestert men zeer hoge financiële verwachtingen. Terecht? Dit zal moeten blijken.

Protos is verheugd dat er een aparte doelstelling is voor water met 6 specifieke subdoelen en 2 implementatiemethoden voor het behalen van de doelstelling op mondiaal vlak.

>> Lees meer over water in de SDG’s en MDG’s

De Millenniumdoelstellingen (MDG’s)

De Millenniumverklaring  van 2000 van de Verenigde Naties was het vorige kader, maar dit was voornamelijk gericht op armoedebestrijding. Ze omschreef 8 concrete doelstellingen, bestaande uit in totaal 18 streefdoelen en 48 meetbare indicatoren. De 7e doelstelling wilde onder meer tegen 2015 het deel van de bevolking halveren dat geen duurzame toegang heeft tot veilig drinkwater of essentiële sanitaire voorzieningen.

Sinds 1990 is al heel wat vooruitgang geboekt: 2,3 miljard mensen kregen toegang tot drinkbaar water en 2 miljard personen hebben nu wél een proper toilet of een latrine in de buurt.

Haalde de wereld in 2015 de Millenniumdoelstelling rond drinkwater en sanitaire voorzieningen? Ja en neen. De doelstelling voor drinkwater werd reeds in 2010 gehaald, maar toch zijn er vandaag nog steeds 663 miljoen mensen die niet over drinkbaar water in de nabijheid beschikken. De doelstelling voor sanitaire voorzieningen werd gemist met zowat 1 miljard mensen. 2,5 miljard mensen, of 1/3 van de wereldbevolking beschikt nog steeds niet over een proper toilet.