Voormalig Protos-directeur Stef Lambrecht overleden

De Raad van Bestuur, de directie en de medewerkers van Protos vzw delen u mee dat voormalig directeur Stef Lambrecht op 18 februari 2015 overleden is aan een slepende ziekte. Hij laat zijn echtgenote, vier kinderen en een kleindochter na.

Stef’s professionele loopbaan stond helemaal in het teken van de wereldwaterproblematiek. Begin jaren ’80 is hij voor Protos beginnen werken. Eerst als coöperant in Haïti, later als coördinator en uiteindelijk als algemeen directeur van onze organisatie. Die laatste functie vervulde hij tot eind 2009, maar ook daarna bleef hij, als extern consultant, betrokken bij de organisatie.


Stef heeft Protos mee uitgebouwd tot een solide NGO met geëngageerde medewerkers. Gezien zijn lange geschiedenis bij Protos is het niet verwonderlijk om te stellen dat hij als geen ander vorm gegeven heeft aan de uitbouw en ontwikkeling van onze organisatie.

Stef was voor Protos een leider en een inspirator. Hij heeft ons doordrongen van het belang van duurzaam, rechtvaardig en participatief waterbeheer. Daarnaast was hij geboeid door de mystieke waarde die water in verschillende culturen inneemt .

We kunnen hem niet genoeg bedanken voor wat hij voor Protos betekend heeft. 

 

 

 

Toespraak Luk Coppens, Kortrijk, 26 februari 2015

Bij onze laatste ontmoeting met Stef in die gezellige thuis in Oostrozebeke, vertelde hij hoe kleine Stefaan toen al droomde om grote en spectaculaire dingen te realiseren, genre een tweede Suezkanaal, of het temmen van de Brahmaputra.
Dat heeft hij niet gedaan in zijn te kort maar intense leven, neen, maar hij realiseerde wel nog veel grotere dingen, en ziehier hoe dan wel.

Meer dan 30 jaar geleden : Plots stond hij daar, in de deur van mijn bureau, en Ria achter hem, en ik wist het : dat is onze man. We zochten voor een project van drinkbaar water in een provinciehoofdstad in Haiti een koppel die het zou gaan realiseren. En ik denk dat noch hij, noch wij, goed wisten waaraan we begonnen. Stef en Ria hebben dat als echte pioniers ook gepresteerd. Een van onze belangrijkste taken hier was moeder Lambrecht gerust stellen dat alles in orde was.
Vooral door deze eerste realisatie kreeg Protos plots zuurstof en body.

Protos heeft meer dan 30 jaar van zijn inzet mogen genieten. Nadat hij vele jaren onder meer in Haiti waterprojecten realiseerde, partners begeleidde, mensen motiveerde, nam hij tenslotte de algemene verantwoordelijkheid van Protos op zich. Hij heeft Protos professioneel uitgebouwd tot een NGO met meer dan 100 geëngageerde medewerkers, waarvan 85 in het zuiden, die zich inzetten voor de wereld-water-problematiek. 

Stef bereidde heel lucide de toekomst voor, en zette de strategische lijnen uit, omdat hij als wereldburger geïnformeerd was en open stond voor nieuwe ideëen en evoluties. Stef was een leider en een inspirator. Hij heeft iedereen doordrongen van het belang van duurzaam, rechtvaardig en participatief waterbeheer. Daar staat Protos en zijn partners voor.

Hun actie beoogt om via deze programma’s mensen en gemeenschappen weerbaar te maken, zodat ze een hefboom in handen hebben om hun leven op te krikken tot een menswaardig bestaan.

Stef had een merkwaardige mengeling van eenvoud en groot doorzicht: hij liep voorop, nog voor de anderen het gezien hadden. Hij had het ook wel eens lastig als er een hoofdstuk Kafka werd opgevoerd.

Hij wist door zijn beredeneerde standpunten, doorheen zijn milde ironie, zijn grote fijngevoeligheid te verbergen, en in de diepte zijn liefde voor de mens. Zijn engagement was zonder reserves, maar wars van sentimentaliteit.

En neen, Stef heeft geen spectaculaire waterwerken gerealiseerd, en de Brahmapoetra ligt er nog steeds bij zoals altijd. Daar zal Robbe wel voor zorgen.
Neen, Stef deed geen grootse dingen : hij deed wonderen :

Daarom wil ik Stef zalig spreken :

Zalig omdat hij drinken gaf aan wie dorstig was ;
Zalig omdat hij kracht gaf aan de rechtelozen ;
Zalig omdat hij hoop gaf in blijkbaar hopeloze situaties ;
En zalig omdat hij zuiver van hart was, rechtlijnig en geheel zichzelf

Stef, je hebt zoveel gezorgd voor zovele mensen ; in naam van allen : dank. Wij zullen uw engagement verder zetten.

Laat nu maar los, laat Iemand die groter is dan wij nu voor u zorgen ; laat vrede u overweldigen, vaar wel op uw Brahmaputra naar een eeuwige rust…

Luk COPPENS
Ook namens Protos

 

Tekst Lore, Robbe, Sander, Stien

Papa toch, Stevie toch,
Zo hadden we het toch niet afgesproken...
Na jouw jarenlange inzet en gedrevenheid om dichtbij en ver hier vandaan altijd iedereen met raad en daad bij te staan, hadden jij en mama (ze was snel te overtuigen) beslist om eindelijk wat meer van elkaars aanwezigheid te genieten. Dakar bleek hiervoor een uitstekende locatie. Zeker met die lekkere vruchten die men er uit de Atlantische Oceaan vist. Samen met je Kierke en een glaasje wijn, was dit een echte succesformule.
----------------------
We maakten plannen, zouden allemaal langskomen. Na een eerste bezoek in april bleek al snel een einde gekomen aan deze dromen.
Pa toch, je hebt er voor gevochten man, en je bleef er voor vechten, telkens opnieuw, na iedere tegenslag. Iedereen was onder de indruk van je vechtlust. Je bleef er voor gaan, voor die enkele dagen, weken die uiteindelijk alle strijd waard bleken.
-----------------------
Het eindresultaat van die wedstrijd was voor ons allen bekend, het finale fluitsignaal zou niet lang uitblijven. Ondertussen probeerde je samen en met de hulp van mama te leven “DEBOUT et JUSQU’AU BOUT”. We zijn blij dat je er alles voor gedaan hebt, papa. Dikke merci.

------------------------
Beste mensen,
Onze papa omschreef zichzelf als een “zondagskind”. Het laatste rotjaar heeft bij hem dit gevoel niet kapot gekregen. Vandaag zijn we diep bedroefd door het verlies van Stevie, papa, opa, broer, vriend, ... Dit gevoel mag echter niet overheersen, morgen moeten we met een positief gevoel aan onze unieke papa Stef terugdenken. Hij kende een prachtig leven, heeft vele dromen kunnen waarmaken en heeft veel kunnen achterlaten, zowel hier dichtbij als hier ver vandaan. We zijn oprecht trots op alles wat hij bereikt heeft.
We willen iedereen bedanken voor de steun, troostende woorden, inzet en aanwezigheid hier vandaag. Van harte bedankt.

 

Tekst Annie Thijs

IN MEMORIAM voor STEF: 26/02/2015                           
Haïti – St. Gerard Februari 1986… Ik kwam thuis van een werkvergadering ergens in de stad Port-au Prince.. In de woonkamer bij de zusters waar ik verbleef,  stond een mooie grote blanke man. Met een prompte directe vraag: “Wie ben jij en wat doe jij hier” overvalt hij mij. Iets van die imponerende adonis viel al even weg. “Oei,  voor die man moet ik  opletten…
Zo leerde ik deze intelligente prater Stef Lambrecht kennen. Hij zocht een huis  om met zijn familie terug naar Haïti te komen. Begin jaren 80 had hij immers prachtwerk verricht om de stad Hinche van drinkwater te voorzien.
“ Een belangrijk watersysteem dat er het leven van mensen totaal veranderde en dat tot op vandaag nog  werkt! Een aangenaam koppel en ze stelden het heel goed met de Haïtianen” zijn getuigenissen van Belgen,  die er toen woonden.
In de vergaderingen van CPH , in zijn bezoeken aan onze projecten in de volkswijk, leerde ik Stef kennen als een harde onderhandelaar, correct  en helder in zijn uitspraken.
Hij duldde weinig tegenspraak.  Gaf je kritiek , moest je al van goeden huize zijn om een stukje  gelijk te halen.
Voor mijn status “Limburgse zijn “had hij een monkellachje over en stond dat niet al te hoog aangeschreven bij Stef. Maar blijkbaar hebben mijn weerbare en even directe uitgesproken visies,  niet al te dom ,  hem kunnen bekoren.
Ik herinner me nog steeds de reis naar Bellanse op projectbezoek waar hij me aan mijn tand voelde hoe ik het toch maar volhield om aan zulke kleine vrijwilligers”beloning” te blijven werken in dit moeilijke land. Het werd één van de meest diepgaande gesprekken over ons levensideaal dat ik ooit met hem had.. . We stopten op een mooie beboste plek “Bois Pin” om samen met onze Haïtiaanse medereizigsters  te picknicken, want hij had deze keer de tijd!
Stef, jij bent  een goeie vriend geworden. Je ving me op als ik als alleen werkende in Haïti even in nesten zat omwille van verschillende visies op opbouwwerk.
“Een deur ging dicht maar jij opende op CPH een venster voor mij”.
Ik leerde er werken op PC,  een toenmalige Apple. Wat een revelatie en  “ik zou en moest dat kunnen”, zei je!
Tijdens de beschietingen bij de eerste democratische verkiezingen in 1987, ben jij samen met Vincent mij thuis komen oppikken  en moest ik onder de autobank gaan liggen, kunnen of niet… Jullie riskeerden jullie leven maar we geraakten heelhuids thuis.
In de “Rue Garnier” in het grote kale huis met de vele grote vensters creëerde Ria een warm nest en opvang voor de ontwikkelingswerkers van PROTOS. Ik voelde me er  altijd welkom en mocht “Annie aan den huize zijn” bij jou, bij je dierbare “Kierke” , je drie lieve schatten Lore, Robbe en Sander, je vrienden en je bezoekers van PROTOS. Als Stientje geboren werd, bleef ik nachtwaken bij de kinderen.  Ja, vriendschap zet alles in beweging. 
In 1991 verlaten wij Haïti en begin jij te werken op PROTOS GENT. De sporadische ontmoetingen nadien waren  telkens  een verrassend blij en gezellig weerzien van die twee “extrèmes qui se touchent” West Vlaanderen en Limburg.

Dan vertoeven we plots in andere tijden…
Als ik het wrede nieuws van je toestand hoorde Stef, dacht  ik spontaan aan deze woorden:
“Bomen sterven staande”
Je staat zo statig en heel recht, toch is de strijd beslecht
Ik heb je jaren nooit geteld, je leek zo sterk en zeker van jezelf…
Was je toch van al dat rechtop staan gewoon te moe,
ach wat doet het er nog aan toe…
Stef, ik wil je danken voor die ingrijpende en beklijvende  jaren van vreugd’ en plagende goedheid , de durvende doorzetting en creativiteit, de  kranige taal die jij ons schonk.
Het verhaal dat niet af was leven wij verder  met jouw vertrouwde woord in ons hart:
“Hoop doet leven! Alleen de aarde houdt ons gaande …..”              
 

Geert Vandekerkhove - Afscheid

We zijn hier om afscheid te nemen van Stef.
Afscheid nemen valt zwaar, dat weten we allemaal.

Maar ik, ik wil geen afscheid nemen. Ik wil nog zo veel doen met Stef.
Ik wil met hem naar het voetbal gaan en samen genieten langs de zijlijn.
Ik wil na de match naar de kantine gaan en een stevige pint drinken.
Na de laatste pint wil ik hem horen zeggen:
“Allez Geert, nog eentje. Gauw, we zullen nog eentje delen”.
Ik wil hem horen vertellen over Haïti en over zijn vele buitenlandse opdrachten.
Ik wil aan zijn lippen hangen en genieten van zijn vele verhalen.
Ik wil onverwachts bij hem thuiskomen en samen met hem een aperitiefke drinken.
Hem horen vragen aan Ria of ze een bordje wil bijzetten voor het eten.
Samen vertellen, filosoferen, plannen maken...
Hem fier horen zijn over Ria en zijn kinderen.
Zijn niet afgevende strijdbaarheid bewonderen.

Maar ik moet afscheid nemen.
Ja, zoals iedereen hier.
Afscheid van Stef.
Afscheid van mijn goede vriend.
Salut Stef, tot ooit?

 

Gelezen door Mathias vanwege Gina (zus van Ria)

Nonkel Stef,
in naam van Ma;

Stef voor jou,
Jij die de hele wereld rondreisde, zouden wij,
“ Zeven maal om de aarde gaan
Zeven maal over de zeeën gaan
Als het zou moeten op handen en voeten.
Wat zou het ons deren,
Konden wij uit de dood die éne doen keren!”

“ Het zal wel wennen, zeggen de mensen,
De tijd heelt, zeggen de mensen, goedbedoeld…..
Maar zij die ons ontnomen worden  wíllen wij niet vergeten,
Wij wíllen het niet gewoon worden ….
Jullie zijn onvergetelijk, buitengewoon!”

Stef,
Jouw laatste boodschap zal ik mij blijven herinneren,
Al klinkt die nu als een echo;
Ik doe alvast mijn best om mijn belofte na te komen!
Zorg jij goed voor de kleinsten onder hen die U zijn voorgegaan!
Geef hen een warme knuffel en een dikke zoen X
Het ga je goed Stef ….

 

Tekst Jaak Lambrecht

Opnieuw heb ik de droeve taak om bij de aanvang van een uitvaartdienst kort het woord te nemen.

Ditmaal voor mijn jongere broer Stef die sinds april geconfronteerd werd met een fatale ziekte waarvan hij van meet af aan zal geweten hebben dat zijn kansen zeer gering waren en dit ondanks alle zorgen die hij kreeg en waarvoor zijn gezin zeer erkentelijk is.
De ganse zomer heeft hij, met Ria en zijn kinderen steeds zo trouw aan zijn zij, gevochten tot hij wellicht voor het eerst echt de duimen moest leggen .
We hebben van op afstand zijn innerlijk gevecht gezien om te begrijpen wat onbegrijpbaar was, hoe hij vocht bij elk sprankeltje hoop, vocht om dat nieuwe leven,Suzanne, in zijn handen te mogen houden voor hij zijn eigen leven uit handen gaf.
Uiteindelijk waren we ook getuige hoe hij vanaf 10 december bewust afscheid nam, dag na dag, van alles wat en vooral van allen die hem dierbaar waren.

Ik ben jarenlang Stef’s roommate geweest,eerst thuis in de grote kamer achteraan rechts en ook drie jaar op de tweede verdieping van het college in Aalst.

Echt veel hadden we niet gemeen : ik was niet sterk in wiskunde,wetenschappen,vreemde talen en LO ; Stef was sterk in zowat alles.

Reeds van in de lagere school wist hij dat hij begenadigd was met een meer dan normale intelligentie.
Hij koppelde die begaafdheid ook van jongsaf , aan de gave sociaal te zijn met een trouwe vriendenkring, de volleybal, de chiro. Hij trok op bouwkamp met de Bouworde en zette zich op het college in voor Oxfam.

Toen hij na schitterende studies burgerlijk ingenieur bouwkunde en waterbouwkunde in Leuven  besloot om dit alles in de praktijk om te zetten in Haïti,waren we dan ook niet helemaal verwonderd.

Eerst jaren in Hinche en Port-au-Prince op Haïti,
nadien als medewerker en directeur van de NGO Protos,
in zijn eigen studiebureau Enkiconsult voor watergebonden ontwikkelingsprojecten voor diverse binnen-en buitenlandse instanties
en op het laatst als verantwoordelijke in Senegal voor de Belgische watergebonden projecten –

Het werden onuitwisbare passages in zijn leven waar straks ongetwijfeld anderen beter geplaatst zijn om de rol van mijn broer toe te lichten - , …. 

Stef reisde de wereld rond en Stef Lambrecht werd een autoriteit als het over  het belang van watervoorziening in een globaal ontwikkelingsbeleid ging en dit tot in vele landen en op talrijke internationale conferenties.

Stef bleef daarbij zijn eigenste zelf, zijn schoudertas om de hals, de trein en het vliegtuig op, eenvoudig in alles wat voor hem schone schijn en dus onbelangrijk was ;  hartelijk en betrokken bij zijn gesprekspartners waar ook ter wereld evengoed als in zijn directe omgeving, zijn familie,zijn gezin vooral.

Stef leidde het gesprek, stelde vragen die meteen een antwoord inhielden maar waar hij verkoos dat je dat zelf vond, confronteerde je met je zwakke argumenten,ontdooide een moeilijke situatie met een ook al eens sarcastische kwinkslag maar was zo betrokken bij iedereen die hij op zijn levenstraject ontmoette. Velen heeft hij met zijn wijze raad bijgestaan, vaak stil en discreet,maar steeds doortastend zoals hij zelf was.

Aan die reis is thans een einde gekomen. Velen van diverse overtuigingen en onder vele hemels op onze blauwe planeet zullen hem dankbaar gedenken.

Wij als zijn broers en zussen verliezen op veel domeinen een referentie, een eenvoudige,wijze en trouwe broer.

Door zijn vier fijne kinderen die allen zoveel van hem in zich dragen en door zijn sterke “Kierke”, blijft Stef in onze gedachten leven. Wij vragen hen die band tussen ons en Stef  te willen zijn zoals hij dat ook zou gewild hebben.
Het gaat je goed broer !  Bedankt voor alles !

 

Tekst Joren Lambrecht

De laatste maanden waren er geen gemakkelijke: de gedachte pepe Stef te verliezen, gaf me een gevoel van eenzaamheid. Met het verdwijnen van die speciale band in het vooruitzicht was ik bang dat alle mooie kwaliteiten die ik in hem herken zouden verloren gaan. Na de afgelopen week is voor mij duidelijk dat hij op zeer veel mensen een diepe indruk heeft nagelaten. Eenzaamheid maakt plaats voor verbondenheid, wetende dat ook zoveel anderen hem beschouwen als een uitzonderlijk persoon en een warme mens. Wetende dat zijn idealen, dromen en ideeën verder leven in elk van ons hier. Door zijn werk spreekt het voor zich dat hij een idealist was, en ik geloof dat hij ook daarbuiten voortdurend zijn invloed aanwendde om situaties in het leven van de mensen rondom hem beter te maken. Voor mij deed hij dit gewoon door mijn peter te zijn: altijd een dikke knuffel bij aankomst of vertrek, een mopje ad rem zoals niemand anders ze maakte, wijze raad en een warm gevoel van hartelijkheid en levenskracht bij elke ontmoeting, zelfs de laatste keren. Lieve peter, zelfs nu slaag je erin om mij hoop te geven. Het maakte me gelukkig om te zien hoe blij en fier je was om opa te worden en het stelde me gerust toen je me zei dat je niet bang was. Je was uiteindelijk in staat om jouw moeilijke lot te aanvaarden. Als ik denk aan hoe je tante Ria en je kinderen hebt voorbereid op dit moeilijke moment en als ik zie hoe je iedereen hier vandaag samenbrengt hoor ik je zeggen: ‘komaan, je hoofd niet laten hangen’. Ik ben zo dankbaar voor de tijd die we samen hadden en ben zeer trots je mijn peter te mogen noemen. Ook al ben je nu verder weg dan ooit, ik weet dat je altijd over me zal waken en me zal helpen als ik het zelf moeilijk heb.  Slaapzacht, het ga je goed.

 

Laurence JANSSENS et Corine NIOX - Hommage à Stef Lambrecht

Ik wil hier enkele van afscheid voorlezen van mezelf en mijn collega in Senegal met wie Stef gewerkt heeft voor de Belgische Ontwikkeling Samenwerking (BTC), daarom zal ik dit in het Frans doen.

Nous nous sommes connus dans le milieu des ONGs que nous avions intégrés après nos séjours respectifs dans ces pays lointains (Haiti, Bénin, …), … et auxquels nous appartenions. Du Liban au Bangladesh, nos chemins se croisés et recroisés durant plus de 20 ans. Ils nous ont menés aux quatre coins du monde, … pour finalement nous amener au Sénégal.
Tu fais partie de notre grande famille de la coopération au développement et comme moi aujourd’hui de celle la Coopération Technique Belge. Tes compétences techniques, alliée à ta compréhension des contextes institutionnels, ton adaptabilité et ta flexibilité étaient de véritables atouts face aux défis que la problématique de l’eau présentait. L’ « Eau », tu en as fait ton combat car tu avais compris que sans elle aucune vie sur terre n’est possible.
Expert, tu l’étais, mais tous nous t’admirions pour tes valeurs que tu traduisais si bien dans ton travail quotidien. Tu comprenais avec une rapidité fulgurante des situations complexes, ton humanisme et ta façon de donner à chacun une place dans les débats permettait à tous de se sentir à l’aise dans son travail, chacun cherchant à apporter sa pierre à l’édifice et à se surpasser. Jusqu’au bout tu nous as démontré que tu ne laisses jamais rien d’inachevé. Je comprends si bien pourquoi, notre partenaire sénégalais nous disait qu’ils attendaient ton retour, ils avaient compris ton engagement et appréciaient plus que tout ta manière de travailler et de les appuyer.
Ta famille comptait plus que tout et on s’en rendait compte. Je me rappelle qu’un jour, je t’ai demandé si tu pouvais emmener quatre assistants juniors avec toi à Saint-Louis, tu m’as dit « ils ont l’âge de mes enfants ». Comme ta femme Ria t’accompagnais, tu as ajouté en riant « c’est comme si on est en famille ».
Ton départ représente une grande perte mais ton action continuera à porter ses fruits et tu resteras toujours présent par les résultats obtenus. Mais sache que tu es de ceux que l’on n’oublie pas, nous  continuerons de travailler à tout ce que tu attendais, à tout ce que tu espérais.

Les « ke » étaient ta marque de fabrique et lorsque tu voulais passer à autre chose, pour avancer tu nous disais en toute amitié « Madameke », « Corineke »,…

« Corineke » c’est notre collègue sénégalaise Corine Niox qui travaille au bureau de la représentation à Dakar, elle comme bien d’autre là-bas a voulu s’associer à l’hommage que nous te rendons ici. Je vous lis ici le texte qu’elle m’a transmis :
Dans la vie de chaque personne, il y a des référents, des modèles, pour ma part, Stef fait partie de ces personnes. Il sera toujours avec moi dans la pensée, le mental, les faits et gestes.
Un matin de septembre 2010, il est entré dans mon bureau avec un dynamisme et un charisme marqué de tout le poids de son expertise technique. Au bout de 30 minutes de réunion tout était dit ; au bout de 3 jours sur le terrain il avait cerné les 3 années de problèmes du projet dont il était venu faire l’évaluation, c’était le début d’une collaboration professionnelle, où je me définissais comme un élève à côté d’un maître. Oui, il était un maître, et l’élève que je suis pourra dire avec fierté, j’ai été à l’école de Mr Stef Lambrecht. Je m’efforcerai de faire fructifier tout ce que j’appris à ses côtés.
Ses 10 derniers mois c’est une autre facette de son personnage qui m’a enseigné son humanisme, sa grandeur d’âme, toute sa dignité d’être humain qu’il a manifesté jusqu’au bout. La douleur, la peine dans la joie de vivre.
Vous qui avez eu la chance de vivre au quotidien avec lui, je veux juste vous tenir la main en ce moment où l’adieu est définitif et réciter ces quelques strophes du poème «  Le Souffle des ancêtres » du poète Sénégalais Birago Diop:
« Ceux qui sont morts ne sont jamais partis
Ils sont dans l’ombre qui s’éclaire
Et dans l’ombre qui s’épaissit,
Les morts ne sont pas sous la terre
Ils sont dans l’arbre qui frémit,
Ils sont dans le bois qui gémit,
Ils sont dans l’eau qui coule,
Ils sont dans la case, ils sont dans la foule
Les morts ne sont pas morts.

Ecoute plus souvent
Les choses que les êtres,
La voix du feu s’entend,
Entends la voix de l’eau.
Ecoute dans le vent
Le buisson en sanglot
C’est le souffle des ancêtres »

 

Tekst Luk Vervaeck

In de “ Rede over de menselijke waardigheid” van de Italiaanse renaissance schrijver-filosoof
Pico Della Mirandola ,vond ik woorden terug die de grootsheid van je bestaan , voor mij zo mooi weergeven :
Toen de ambachtsman met de wereld bezig was, plaatste hij de mens in het middelpunt en sprak je als volgt toe:
“ Aan jou Stef, hebben we niet een vaste verblijfplaats, niet een eigen gezicht of een bepaalde gave in het bijzonder gegeven;het is de bedoeling dat jij de verblijfplaats, het gezicht en de gaven die jezelf verkiest naar je eigen wens en inzicht, zult verkrijgen en bezitten.
De natuur van de anderen ligt vast en wordt binnen door ons voorgeschreven wetten beteugeld. Jij bent aan geen enkele beperking onderworpen. Jij zult voor jezelf je natuur bepalen naar je eigen vrije wil waaraan ik je heb toevertrouwd. Midden in de wereld heb ik jou geplaatst, zodat je van daaruit alles wat er om je heen in de wereld is gemakkelijker kunt bekijken. Ik heb je niet hemels en niet aards, niet sterfelijk en niet onsterfelijk gemaakt.
Als vrij en soeverein kunstenaar moet jij als het ware je eigen beeldhouwer zijn en jezelf uitbeelden in de vorm die je verkiest. Je kunt ontaarden in de lagere vormen, de dierlijke,maar je kunt ook door eigen wilsbesluit herboren worden in de hogere vormen, die goddelijk zijn.”
De ambachtsman van de wereld heeft goed geluisterd!
Voor jou was “ Niets bewonderenswaardiger dan de mens”. Je stond te midden van de schepselen, je was vertrouwd met het hogere en koning over het lagere; in staat de natuur te duiden met je scherpe zintuigen,je onderzoekende geest en het licht van je verstand;de onbeweeglijke eeuwigheid bracht je in verband met de vluchtige tijd;dat jij, zoals de Perzen zeggen,degene was die de wereld bijeenhoudt, sterker nog, in een innig verbond verenigt, jij was een wezen dat voor de engelen weinig onderdoet.

Blij je te kennen,
luk

 

Tekst Stiene Biebuyck

Stef, geef ons de kalmte te aanvaarden wat we niet kunnen veranderen.
En zoals J.Brel het zong: “il est dur de mourir au printemps”,had jij ook nog zo graag gewacht op de zomer, stiekem zelfs op de herfst…Je had nog zo graag  geproefd van het zonlicht met zijn uitbundige warmtestralen ….Die konden een tegenwicht vormen voor de sombere hardheid die te dragen viel.
Stef, je hebt een moeilijk traject afgelegd.Als een verwoed strijder onderging je alle therapieën.Je wou en zou het beest klein krijgen tegen september, de maand dat je terug wou naar Senegal om je werk er verder te zetten.Maar het heeft  niet mogen, niet kunnen zijn.
Je volgde alles nauwlettend en met de meest strikte precisie op.Je grootste schrik was grip verliezen op de hele situatie.In de ziekenhuiswereld was dat niet altijd makkelijk.Diverse meningen,vaak wijzigende behandelplannen, veranderende besluitvormingen, maakten de chaos compleet, onzeker…en de toekomst meer en meer dreigend. Op zo’n momenten straalde je verwarde blik ontreddering en frustratie uit.Een uiting van onmacht en radeloosheid…
Wie is trouwens in staat zo’n onheilspellend vooruitzicht onder ogen te zien? Welk godenkind (zoals je je vaak noemde), wil deze schoonheid verlaten?
Stef wou nog zo lang mogelijk in het gezelschap van zijn vrouw en kinderen vertoeven.Hij genoot mateloos van de veilige aanwezigheid van Ria, zijn krachtige echtgenote. Samen met de kinderen stonden ze er als “one team”.Hij verheugde zich op de geboorte van zijn eerste kleinkind:de geboorte van Suzanne was dan ook de  kers op de taart!
Uiteindelijk op 18 februari, maakte het woekerende beest zich over hem meester.
Stef ging heen.Het afscheid valt zwaar, het went nooit…
Maar vergeet niet: Hij was een groot man die veel achterliet.
Laten we dan ook de warme herinneringen levendig houden en die voor altijd koesteren….
     Kom we gaan
Trek je jas aan, anders wordt het te laat
     Kom eens hier
Ik hou je vast en laat je nooit meer gaan en ik vertel
Je  een grap die je laat huilen van de lach
     En we vergeten de blikken van de mensen in de
Stad
We doen net alsof het niet zo is
     Alsof het niet zo is
We doen net alsof hij gewoon verder leeft
     Alsof hij gewoon verder leeft
     Zelfs als dat niet zo is….