WHO-rapport wijst op gebrek aan drinkwater en sanitair in landelijk gebied

© Dieter Telemans

Vandaag hebben wereldwijd maar liefst 2,5 miljard mensen geen toegang tot sanitaire basisvoorzieningen. Zo’n 748 miljoen hebben geen directe toegang tot drinkwater. Er wordt wereldwijd steeds meer actie ondernomen om drinkwater en hygiënische sanitaire voorzieningen voor iedereen toegankelijk te maken. Een tekort aan voldoende financiële middelen bemoeilijkt dit proces echter. Dat blijkt uit het GLAAS 2014-rapport van de VN (UN-Water Global Analysis and Assessment of Sanitation and Drinking-Water). De gegevens van 94 landen werden geanalyseerd om zo de evoluties en de werkpunten op het vlak van drinkwatervoorziening en sanitair in ontwikkelingslanden beter in kaart te kunnen brengen.

Toegenomen politiek engagement

Michel Jarraud, hoofd van het VN-departement Water, benadrukt dat politiek engagement de sleutel is tot het verbeteren van drinkwatervoorziening en sanitair in de landen in ontwikkeling. Om een toekomst te kunnen creëren waarin iedereen een gezond en welvarend leven kan leiden, moeten drinkwater en sanitair wereldwijd bovenaan de politieke agenda staan. In twee derde van de ondervraagde landen zijn toegang tot drinkwater en sanitair als universeel mensenrecht opgenomen in de nationale wetgeving. Daartoe hebben heel wat ontwikkelingslanden een nationaal beleidsplan opgesteld. Er gaat ook op internationaal vlak steeds meer ontwikkelingsgeld naar drinkwater- en sanitaire voorzieningen. In 2010 werd hiervoor wereldwijd 8,3 miljard dollar uitgetrokken. In 2012 was dit al 10,9 miljard dollar, wat een stijging van 30% is.

Belangrijke uitdagingen

Eerst en vooral zijn er nog steeds te weinig financiële middelen om voor iedereen drinkwater en hygiënische sanitaire voorzieningen ter beschikking te stellen. Maar liefst 80% van de ondervraagde landen gaf aan dat de huidige middelen niet toereikend zijn om hun doelstellingen wat betreft drinkwater en sanitair te halen. Hoewel er steeds meer geld naar drinkwatervoorziening en sanitair gaat, slaagt men er vooralsnog niet in om die middelen grotendeels aan te wenden in de armere landelijke gebieden. Daar zijn de faciliteiten voor drinkwater en sanitair immers het slechtst. Momenteel wordt bijvoorbeeld minder dan 10% van de totale uitgaven besteed aan de verbetering van sanitaire voorzieningen in armere landelijke regio’s.

Daarnaast is er ook op beleidsvlak nog heel wat ruimte voor verbetering. Minder dan een derde van de ondervraagde landen heeft een beleidsplan dat daadwerkelijk wordt uitgevoerd en geëvalueerd. Vooral in scholen en ziekenhuizen zijn hygiënische sanitaire voorzieningen belangrijk. In minder dan 30% van de ondervraagde landen is er voor die specifieke instellingen een beleidsplan van kracht. Een gevolg van dat vaak falende beleidssysteem is dat heel wat landen niet over voldoende gegevens beschikken om de huidige situatie in hun land te kunnen analyseren. Die gegevens zijn nochtans van cruciaal belang om te weten in welke regio’s men geen toegang tot drinkwater of sanitaire voorzieningen heeft.

Positieve impact van investeringen

Wereldwijd kunnen honderden miljoen mensen zich niet wassen met proper water. Hierdoor kunnen levensbedreigende ziektes die via water overgedragen worden, zoals cholera en hepatitis, voor grote epidemieën zorgen. Investeringen in drinkwater en sanitair hebben op velerlei gebied een positieve impact. Inwoners van ontwikkelingslanden zouden een langer en gezonder leven kunnen leiden. Hierdoor zouden ook de gezondheidskosten voor zowel het individu als voor de samenleving dalen. Wanneer er minder vervuild water is, worden ook onze natuurlijke rijkdommen minder aangetast. Het is daarom belangrijk dat we blijven investeren in drinkwater en sanitaire voorzieningen in de landen in ontwikkeling.

 

  • Samenvatting: Elke De Beir
  • Bron: WHO